Węzeł obronny Ruciane Guzianka

Węzeł obronny Ruciane Guzianka stanowił część fortyfikacji obronnej zwanej Linią Wielkich Jezior Mazurskich, która miała umożliwić obronę Prus Wschodnich przed inwazją wojsk rosyjskich w czasie I wojny światowej i obok Giżycka był to największy kompleks umocnień tego zespołu architektonicznego. Węzeł służyć miał obronie szlaku kolejowego oraz zabezpieczeniu przed obejściem Puszczy Piskiej od południa i Guzianki.

Główne umocnienia węzła zlokalizowano przy drodze do śluzy Guzianka, a także przy drodze do Pisza i moście kolejowym. Składały się one z 3 bunkrów tzw. blokhauzów, w których ulokowano stanowiska broni maszynowej oraz 5 punktów oporu piechoty dla ½ plutonu, złożonych z umocnień ziemnych i jednokierunkowego schronu. Przy rozpatrywaniu sposobu budowy tych umocnień, widać wyraźnie odmienny sposób ich wznoszenia w porównaniu z innymi tego typu obiektami. Biorąc pod uwagę silne zalesienie przedpola, budowniczowie nie zdecydowali się na instalowanie tutaj stałych baterii artyleryjskich, lecz zastosowali przewoźne, pancerne wieżyczki artyleryjskie kalibru 53 mm.